XCIV

Zieloność pochłonęła nawet moje płuca. Jest dobrze, fazuję się przy dobrej muzyce gdzieś ponad moje miejsce zamieszkania. Czuję się lepiej. Dziś jest dalej. Po prostu.

XCIII

Czy tu teraz jest ta kraina szczęśliwości? Gdzie sielanka trwa w najlepsze? Wszystko co złe układa się, w co najwyżej, chwilę grozy, by potem dać chwilę śmiechu? Gdzie na dłoniach ryje się historia wśród odcisków, zadrapań, bąbli, blizn? Gdzie zmartwieniem jest nuda? Gdzie zieleń pożera asfaltowe drogi śmierci i betonowe bunkry, w których przecież ktoś musi mieszkać?

Ten strach w głowie, już nie jest taki straszny. Marzenia coraz mocniej dają znać o sobie. Co mi siedzi w głowie? Czemu tak bardzo chcę się kłócić z samym sobą?

A wokoło pełno zieleni.

XCII

Płaczki nie płaczą, płaczki się śmieją przez płacz.

Nie szukaj we mnie pogardy.

XCI: Czyli rzecz o...

Im większy wymiar ma temat, który chcę zamieścić w notce tym mniej umiem o tym napisać. To chyba dowód na to, że realne życie jest czymś ponad mną.

Odchodzi tip-topami ktoś, kogo nie poznałem dobrze. Żałuję tego. Ktoś kto był życiem i życia zalążkiem. Im dłużej o tym myślę, tym bliższy jestem przełamania mojego chłodzonego serca. Jeszcze jest dobrze. Jaki to wielki dramat wydarzy się w domku nad Wisłoką, z dala od tąpnięć i sztygarskiego hedonizmu. 3 wielkie dramaty i wiele mniejszych, a wśród tych najciupszych, ten jeden - mój.

Właśnie teraz chciałbym wierzyć w cuda.

XC

Nie ma nic. Na wzór tych dekadenckich młodopolskich poetów chciałbym wyzbyć się pragnień. Pragnienia mnie dławią, a ich niemożność realizacji sprawia, że traktuję je jako coś zupełnie złego. Na prawdę męczę się, niestety w Tesco jeszcze nie ma tabletek na pohamowanie działania hormonów. Uzależniłbym się od tego i w tej psychotropowej niebytnej nirwanie trwałbym aż do zwiędnięcia. Byłoby tak łatwo. Ale znów nie byłoby niczego. Już nie ma.